Aktualności

Wielki Czwartek

WIELKI CZWARTEK

Wielki Czwartek jest dniem ustanowienia sakramentu Eucharystii i Kapłaństwa. Msza święta Wieczerzy Pańskiej, będąca punktem rozpoczynającym obchody Triduum Paschalnego, koncentruje naszą uwagę wokół tajemnicy sakramentu Eucharystii i nierozłącznego z nim sakramentu święceń kapłańskich.

Warto zaznaczyć, że podczas tej liturgii po raz ostatni przed Wielkanocą słyszymy hymn Chwała na wysokości Bogu oraz towarzyszące mu brzmienie dzwonów. Mycie stóp dwunastu mężczyznom, które jest zwyczajem niektórych parafii ma przypomnieć kapłanom o ich służebnej roli wobec ludu Bożego – na wzór Chrystusa, „który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć” (Mt 20,28).

Po Eucharystii Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do Kaplicy Adoracji (Ciemnicy). Miejsce to ma za zadanie pobudzać wiernych do dziękczynienia za wielki dar  Eucharystii. W tym roku zgodnie z dyrektywami biskupa diecezjalnego obrzęd ten nie będzie miał miejsca. Po zakończeniu liturgii zdejmuje się obrus i wszelkie inne ozdoby ze stołu Ofiary. Ogołocenie ołtarza symbolizuje samotność Jezusa w czasie modlitwy w Ogrodzie Oliwnym.

Wieczór Wielkiego Czwartku jest świętem szczególnego rodzaju. Przeżycia religijne, które mają miejsce w kościele, przenieśmy także pod dach rodzinny i niech tworzą jedną nierozdzielną całość. Liturgia winna być kontynuowana w gronie rodzinnym przy stole, w czasie tzw. uczty wielkoczwartkowej. Warto spotkać się przy stole na posiłku i wspólnej modlitwie z najbliższymi, spędzić z nimi czas i cieszyć się tą małą, domową wspólnotą Kościoła.

 Z uwagi na okoliczności, w których dane nam zostało przeżywać tajemnicę Triduum Paschalnego przygotujmy nasz dom na spotkanie z Panem. Stół nakryjmy białym obrusem. Na nim umieśćmy Pismo Święte oraz świecę jako znak obecności Chrystusa we wspólnocie rodziny. Spełniając powyższe zachęty rodzina jako domowy Kościół może zgromadzić się wokół stołu i rozpocząć celebrację Wielkiego Czwartku. 

Obrzęd domowych celebracji możemy rozpocząć od zaśpiewania pieśni: Tyś w wieczerniku chlebem się stał (nowa Droga do Nieba nr.021). W tym czasie zapala się świecę umieszczoną na środku stołu. Potem ojciec (głowa rodziny) powoli i z namaszczeniem czyta fragment z Ewangelii św. Jana (J 13, 1-15). Po lekturze można zaśpiewać pieśń: Gdzie miłość wzajemna i dobroć. (nowa DDN nr.210).

Po zakończeniu śpiewu ojciec następującą modlitwą błogosławi stół:

O. Pobłogosław, Panie, naszą rodzinę zgromadzoną w Twoje imię, pobłogosław ten posiłek, tych, którzy go przygotowali i spraw, abyśmy miłowali się wzajemnie, jak Ty nas umiłowałeś. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

 W. Amen.

Wszyscy siadają i spożywają z radością wieczerzę.

Ojciec usługuje i dba o radosny nastrój. Po zakończeniu wieczerzy na pustym stole pozostaje tylko płonąca świeca. Wszyscy wstają i w milczeniu dziękują za spożyte dary, po czym modlitwie przewodniczy matka.

M. Boże, Miłości, dałeś nam przez swego umiłowanego Syna przykazanie nowe, abyśmy się wzajemnie miłowali, tą miłością którą Ty sam nas umiłowałeś - nas nędznych, niegodnych, zbłąkanych; tą miłością, która sprawiła, żeś nam dał swego Umiłowanego Syna, aby był naszym Zbawicielem i naszym życiem. Prosimy Cię, Panie, daj nam na czas naszego przejścia przez ziemię zdolność zapominania krzywd, czyste sumienie, szczerość myśli i prawdę słowa. Stwórz w nas serce zdolne kochać wszystkich naszych braci. Przez Chrystusa, Pana naszego.

W.Amen.

Po zakończeniu wszyscy siadają i w skupieniu przy płonącej świecy słuchają słów modlitwy arcykapłańskiej Chrystusa, którą znajdziemy w Piśmie Świętym (J 17, 1-28). W chwili ciszy starajmy się zreflektować nad tym, co zostało odczytane. Niech pomogą nam w tym pytania pomocnicze:

·         Jezus w modlitwie zwraca się do Ojca, którego miłuje. Jaki noszę obraz Boga Ojca? Czy potrafię być przed Nim szczery? Czy ufam Bogu? Czy czuję się Jego ukochanym dzieckiem?

·         Nasz Pan Jezus Chrystus modlił się za nas jako za swoich uczniów. Czy czuję się uczniem Jezusa? Jak żyję jako uczeń Jezusa? Na ile jestem blisko Niego, a na ile jeszcze nie wypełniam nauki naszego Pana?

·          Jezus również modlił się za przyszły Kościół. Czy czuję, że Kościół jest moją przestrzenią domową? Czy czuję, że to jest MÓJ Kościół? Co mnie wewnętrznie boli? Czy jako członek Kościoła staram się brać aktywny udział w Jego życiu? 

Po odczytaniu, medytacji i podzieleniem się z najbliższymi fragmentem Pisma Świętego następuje modlitwa:

M. Panie Jezu, Ty jesteś najlepszym Przyjacielem, byłeś nim dla swych uczniów, dzieliłeś z nimi wszystkie radości i smutki. Byłeś ich Panem i Mistrzem, a stałeś się ich Sługą: umyłeś im nogi. Za nich i za nas wszystkich poszedłeś na śmierć. Naucz nas, co znaczy prawdziwa przyjaźń. Spraw, byśmy w naszej rodzinie i z naszymi braćmi w wierze, trwali w miłości i jedności. Byśmy mieli jedno serce i jedną duszę, i byśmy wszyscy żyli w Twoim pokoju. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

W czasie adoracji Pana Jezusa w Ciemnicy, tradycją naszych parafian jest odśpiewanie Gorzkich Żali(wszystkich trzech  części) . Zachęcamy parafian do duchowego zjednoczenia się w Wielki Czwartek i odśpiewania tego nabożeństwa swoich domach.

Spójrz, tam w górze, w oddaleniu.

1.      Spójrz, tam w górze, w oddaleniu,

Jakaś postać chyli się.

W tak żałosnym rozmodleniu

 Klęczy Jezus, Boży Syn.

2.      Cichutko śpi Getsemani sad,

Lecz ciszę przerywa, raz po raz,

Westchnienie i ból,

Bo straszny ten bój Przeżywa Jezus Król.

3.      Jakąż ciężką walkę toczył,

 Wolę Ojca przyjął Sam.

Tam na wzgórzu, na Golgocie,

 On wykonał Boży plan.

4.      Cichutko zaprasza ciebie.

Pójdź i popatrz, jak cierpiał tam wśród wzgórz.

 On zbawić cię chce,

Z miłością cię zwie, Pan Jezus kocha cię.

https://youtu.be/hVSFVcHC7Jw

Zmarł biskup pomocniczy senior diecezji gliwickiej GERARD KUSZ

15 marca 2021 roku w wieku 82 lat, w 59 roku kapłaństwa i 36 roku biskupstwa zmarł biskup pomocniczy senior diecezji gliwickiej Gerard Kusz.

Gerard Kusz urodził się 23 października 1939 roku w Dziergowicach. Teologię studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1962 roku w Opolu.

Po święceniach pracował jako wikariusz w parafii Chrystusa Króla w Gliwicach i Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. W latach 1973-1974 pełnił funkcję prefekta w WSD Śląska Opolskiego w Nysie. Studia na KUL (specjalizacja katechetyczna) rozpoczął w 1974 roku. W 1976 roku uzyskał tytuł magistra teologii, a w 1978 roku obronił pracę doktorską.

W 1978 roku został wykładowcą katechetyki, pedagogiki i teologii pastoralnej w WSD Śląska Opolskiego w Nysie. W tym też czasie pełnił funkcje: członka Rady Naukowej Diecezjalnego Instytutu Pastoralnego w Opolu, diecezjalnego wizytatora nauki religii, cenzora książek religijnych, sekretarza Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów oraz prezesa wojewódzkiego oddziału TP KUL w Opolu. W latach 1983-1985 był wicerektorem WSD Śląska Opolskiego w Nysie.

27 czerwca 1985 roku mianowany został biskupem pomocniczym diecezji opolskiej. Konsekracja miała miejsce 15 sierpnia 1985 roku. W diecezji opolskiej powierzono jego pieczy m.in. sprawy katechetyczne, wizytatorów diecezjalnych, sprawy rekolekcyjno-formacyjne laikatu i kultury chrześcijańskiej. Sprawował szczególną opiekę nad raciborskim rejonem duszpasterskim.

Wraz z powstaniem diecezji gliwickiej 25 marca 1992 roku został jej pierwszym biskupem pomocniczym. Pełnił funkcję wikariusza generalnego i przewodniczącego Wydziału Nauki i Kultury Chrześcijańskiej. Od 1985 roku należał do Komisji Katechetycznej Episkopatu Polski, będąc też jej wiceprzewodniczącym.

15 listopada 2014 roku, w związku z przekroczeniem wieku emerytalnego, papież przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego diecezji gliwickiej. Mimo emerytury dalej aktywnie udzielał się duszpastersko w diecezji, sprawując sakramenty oraz spotykając się z różnymi grupami, u których przez lata swojej posługi zaskarbił sobie życzliwość.

W ostatnich latach życia zaczął podupadać na zdrowiu i musiał ograniczyć swoją duszpasterską działalność. Zmarł 15 marca 2021 r. w godzinach popołudniowych po długiej i ciężkiej chorobie.

Jego dewizą biskupią były słowa: "Oboedientia et pax" (Posłuszeństwo i pokój).

MODLITWA  RÓŻAŃCOWA

 w intencji śp. biskupa Gerarda Kusza w  naszym kościele:

 wtorek 16 marca – godz. 17.00

                  środa 17 marca – godz. 18.00

Dekret Biskupa Gliwickiego

D E K R E T

wyznaczający kościoły jubileuszowe na czas obchodów Roku Świętego Józefa obowiązujący w diecezji gliwickiej od 1 lutego 2021 r. do 8 grudnia 2021 r.

Nawiązując do Listu Apostolskiego Ojca Świętego Franciszka „Patris corde” oraz Dekretu Penitencjarii Apostolskiej z dnia 8 grudnia 2020 roku, na czas obchodów Roku Świętego Józefa do 8 grudnia 2021 r., ustanawiam w Diecezji Gliwickiej następujące kościoły jubileuszowe dla poszczególnych dekanatów:

Dekanaty: Bytom i Bytom Miechowice - kościół Świętej Rodziny w Bytomiu Bobrku;

Dekanaty: Gliwice, Gliwice Sośnica i Gliwice Łabędy - kościół św. Józefa Robotnika w Ligocie Zabrskiej;

Dekanaty: Zabrze i Zabrze Mikulczyce - kościół św. Józefa w Zabrzu;

Dekanat Kuźnia Raciborska - kościół św. Józefa Robotnika w Zawadzie Książęcej;

Dekanaty: Lubliniec, Sadów i Woźniki - kościół św. Józefa Robotnika w Sadowie;

Dekanaty: Tarnowskie Góry i Żyglin - kościół NSPJ i MB Fatimskiej w Tarnowskich Górach Strzybnicy;

Dekanaty: Pyskowice, Pławniowice i Toszek - kościół św. Józefa Robotnika w Taciszowie.

Kościoły jubileuszowe powinny się stać miejscem, do którego przybywają pielgrzymi, aby pojednać się z Bogiem, dostąpić łaski odpustów przewidzianych w dokumencie Penitencjarni Apostolskiej, aby przez wstawiennictwo św. Józefa powierzać Panu Bogu intencje własne oraz wspólnot, do których należą. Dlatego do zadań gospodarzy wskazanych wyżej świątyń na „Rok Świętego Józefa” należą:

1. zorganizowanie w określonych porach Adoracji Najświętszego Sakramentu;

2. troska o umożliwienie wiernym skorzystania z sakramentu pokuty. W dyżury w konfesjonale powinni się zaangażować kapłani wskazanych dekanatów;

3. umożliwienie wiernym rozmowy z kapłanem (jeśli zajdzie taka potrzeba);

4. zorganizowanie cyklicznych nabożeństw ku czci św. Józefa, jak również konferencji, katechez przybliżających osobę św. Józefa.

Niech Święty Józef wyprasza nam wszystkich potrzebne łaski

† Jan Kopiec Biskup Gliwicki

Modlitwa o pokój.

MODLITWA O POKÓJ

Panie Jezu Chryste,

Ty, który jesteś naszym pokojem,

Ty, który zburzyłeś rozdzielający ludzi mur – wrogość,

Ty, który ludzi dalekich czynisz bliskimi,

Ty, który w sobie zadałeś śmierć wrogości!

Prosimy, zadaj śmierć także jakiejkolwiek wrogości w nas!

Daj nam światłe oczy serca, byśmy przestali widzieć w sobie wzajemnie przeciwników, a zobaczyli współdomowników – w Twoim Domu, a także w tym domu, który ma na imię Polska;

Nawróć nasze wzajemne myślenie o sobie, i daj nam słowa i czyny na miarę tego nawrócenia.

Włóż nam w usta – a jeszcze wcześniej w nasze myśli – słowa, które budują, nie rujnują; leczą, nie zadają rany; pocieszają, nie odbierają nadzieję; niosą pokój, nie wywołują agresję.

Wskaż nam czyny konkretnej miłości i miłosierdzia, wokół których odbudujemy naszą wspólnotę. Zwłaszcza w tak trudnej, obecnej chwili pandemii poprowadź nas do osób chorych i starszych, tych, którzy przebywają na kwarantannie i tych, którzy opłakują swoich zmarłych. Pomnóż w nas ofiarność i współczucie.

Uczyń każdego z nas „nowym człowiekiem”, a nastanie pokój!

Modlimy się za wszystkich!

O mądrość i pragnienie dobra wspólnego dla każdego, kto w obecnym sporze zabiera głos;

Za polityków wszystkich opcji w parlamencie i poza nim.

Za tych, którzy modlą się w kościołach, i za tych, którzy demonstrują.

Za wierzących w Boga, i za tych, którzy wartości prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna wywodzą z „innych źródeł”;

Również za tych, którzy w tej chwili wcale ich nie szukają.

Ty – rozpoznany czy nierozpoznany – znajdź drogę do każdego z nas, wskaż nam właściwe drogi ku sobie nawzajem. I skutecznie nas po nich poprowadź.

Amen.

Orędzie Papieża Franciszka na XXIX Światowy Dzień Chorego

ORĘDZIE PAPIEŻA FRANCISZKA
NA XXIX ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO 2021 r.

Jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście (Mt 23, 8). Relacja zaufania u podstaw opieki nad chorymi

Drodzy Bracia i Siostry!

Obchody XXIX Światowego Dnia Chorego, które odbędą się 11 lutego 2021 r., we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes, to odpowiedni moment, by zwrócić szczególną uwagę na chorych i na tych, którzy się nimi opiekują, zarówno w miejscach przeznaczonych na ich pielęgnację, jak i na łonie rodziny czy wspólnot. Nasze myśli kierujemy w szczególności do tych, którzy na całym świecie cierpią z powodu skutków pandemii koronawirusa. Wszystkim, zwłaszcza najuboższym i usuniętym na margines wyrażam moją duchową bliskość, zapewniając o trosce i miłości Kościoła.

1. Temat tego dnia czerpie inspirację z fragmentu Ewangelii, w którym Jezus krytykuje obłudę tych, którzy mówią, ale nie czynią (por. Mt 23, 1-12). Kiedy wiara sprowadza się do pustej retoryki, nie angażując się w historię i potrzeby drugiego, wówczas brakuje spójności między wyznawaną wiarą a prawdziwym życiem. Jest to poważne zagrożenie. Dlatego Jezus używa mocnych wyrażeń, aby ostrzec przed niebezpieczeństwem popadnięcia w bałwochwalstwo samego siebie i stwierdza: „Jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście” (w. 8).

Krytyka, którą Jezus kieruje do tych, którzy „mówią, a nie czynią” (w. 3) jest zbawienna zawsze i dla wszystkich, ponieważ nikt nie jest odporny na zło obłudy, zło bardzo poważne, które uniemożliwia nam rozwój jako dzieci jedynego Ojca, powołane do życia powszechnym braterstwem.

Wobec sytuacji potrzeby brata i siostry, Jezus przedstawia wzór zachowania całkowicie przeciwny obłudzie. Proponuje, by zatrzymać się, wysłuchać, nawiązać bezpośrednią i osobistą relację z drugim człowiekiem, poczuć dla niego czy dla niej empatię i wzruszenie, zaangażować się w jego cierpienie do tego stopnia, by zatroszczyć się o niego w posłudze (por. Łk 10, 30-35).

2. Doświadczenie choroby sprawia, że odczuwamy naszą bezradność, a jednocześnie wrodzoną potrzebę drugiego człowieka. Jeszcze wyraźniejszym staje się fakt, iż jesteśmy stworzeniem i w sposób oczywisty odczuwamy naszą zależność od Boga. Gdy jesteśmy chorzy, niepewność, strach a niekiedy przerażenie przenikają bowiem nasze umysły i serca. Znajdujemy się w sytuacji bezsilności, ponieważ nasze zdrowie nie zależy od naszych zdolności ani od naszego „zatroskania” (por. Mt 6, 27).

Choroba narzuca pytanie o sens, które w wierze skierowane jest do Boga: pytanie, które szuka nowego znaczenia i nowego kierunku dla egzystencji, a które niekiedy nie od razu może znaleźć odpowiedź. W tych żmudnych poszukiwaniach nie zawsze są w stanie nam pomóc przyjaciele i krewni.

Symboliczna pod tym względem jest biblijna postać Hioba. Jego żona i przyjaciele nie potrafią towarzyszyć mu w nieszczęściu, wręcz przeciwnie, oskarżają go, potęgując jego samotność i zagubienie. Hiob wpada w stan opuszczenia i niezrozumienia. Ale właśnie poprzez tę skrajną kruchość, odrzucając wszelką obłudę i obierając drogę szczerości wobec Boga i wobec innych, sprawia, że jego uporczywe wołanie dociera do Boga, który w końcu odpowiada, otwierając przed nim nową perspektywę. Potwierdza, że jego cierpienie nie jest naganą ani karą, nie jest też stanem oddalenia od Boga ani oznaką Jego obojętności. Zatem z poranionego i uzdrowionego serca Hioba wypływa ta tętniąca życiem i wzruszająca wypowiedź, skierowana do Pana: „Dotąd Cię znałem ze słyszenia, obecnie ujrzałem Cię wzrokiem” (42, 5).

3. Choroba ma zawsze oblicze, i to nie tylko jedno: ma oblicze każdego chorego i każdej chorej, także tych osób, które czują się lekceważone, wykluczone, ofiar niesprawiedliwości społecznej, która odmawia im praw podstawowych (por. Fratelli tutti, 22). Obecna pandemia ujawniła wiele nieprawidłowości w systemach opieki zdrowotnej oraz braki w zakresie pomocy udzielanej chorym. Osoby starsze, najsłabsze i najbardziej bezbronne nie zawsze mają zapewniony dostęp do opieki i nie zawsze odbywa się to w sposób sprawiedliwy. Zależy to od decyzji politycznych, sposobu zarządzania zasobami i zaangażowania osób zajmujących odpowiedzialne stanowiska. Inwestowanie środków w leczenie i opiekę nad chorymi jest priorytetem związanym z zasadą, że zdrowie jest podstawowym dobrem wspólnym. Jednocześnie pandemia uwydatniła poświęcenie i wielkoduszność pracowników służby zdrowia, wolontariuszy, pracowników i pracownic, księży, zakonników i zakonnic, którzy dzięki profesjonalizmowi, ofiarności, poczuciu odpowiedzialności i miłości bliźniego pomagali, pielęgnowali, pocieszali i służyli wielu osobom chorym i ich rodzinom. To milcząca rzesza mężczyzn i kobiet, którzy postanowili spojrzeć na te oblicza, troszcząc się o rany pacjentów, których  odczuwali jako bliskich z racji wspólnej przynależności do rodziny ludzkiej.

Bliskość jest tak naprawdę cennym balsamem, który daje wsparcie i pocieszenie tym, którzy cierpią w chorobie. Jako chrześcijanie, przeżywamy bliskość jako wyraz miłości Jezusa Chrystusa, Dobrego Samarytanina, który ze współczuciem stał się bliskim każdego człowieka zranionego przez grzech. Zjednoczeni z Nim przez działanie Ducha Świętego jesteśmy powołani, by być miłosierni jak Ojciec i miłować zwłaszcza naszych braci chorych, słabych i cierpiących (por. J 13, 34-35). Przeżywamy tę bliskość nie tyko osobiście, ale także w formie wspólnotowej. Braterska miłość w Chrystusie rodzi bowiem wspólnotę, która potrafi leczyć, która nikogo nie opuszcza, która włącza i przyjmuje przede wszystkim najsłabszych.

W związku z tym chciałbym przypomnieć o znaczeniu solidarności braterskiej, która wyraża się konkretnie w służbie i może przybierać różne formy, które wszystkie są ukierunkowane na wspieranie naszego bliźniego. „Służenie oznacza troszczenie się o osoby słabe w naszych rodzinach, w naszym społeczeństwie, w naszym narodzie” (Homilia na placu Rewolucji w Hawanie, 20 września 2015 r.: L’Osservatore Romano, wyd. polskie, n. 10 (376)/2015, s. 23). W tym zaangażowaniu każdy jest w stanie „zostawić na boku swoje dążenia, oczekiwania, swoje pragnienia bycia wszechmocnym w obliczu konkretnego spojrzenia najsłabszych. [...] Służba zawsze patrzy w twarz brata, dotyka jego ciała, czuje jego bliskość, a nawet w pewnych przypadkach «znosi» ją i zabiega o rozwój brata. Dlatego służba nigdy nie jest ideologiczna, ponieważ nie służy się ideom, ale służy się osobom” (por. tamże).

4. Dla dobrej terapii decydujące znaczenie ma aspekt relacyjny, dzięki któremu można mieć podejście całościowe do chorego. Docenianie tego aspektu pomaga również lekarzom, pielęgniarkom, specjalistom i wolontariuszom, aby otoczyć opieką osoby cierpiące, aby im towarzyszyć w procesie uzdrowienia, dzięki relacji międzyosobowej, opartej na zaufaniu (por. Nowa Karta Pracowników Służby Zdrowia [2016], 4). Chodzi zatem o ustanowienie paktu między osobami potrzebującymi opieki a tymi, którzy się nimi opiekują; paktu opartego na wzajemnym zaufaniu i szacunku, szczerości i dyspozycyjności, aby przezwyciężyć wszelkie bariery obronne, umieścić w centrum godność chorego, chronić profesjonalizm pracowników służby zdrowia i utrzymywać dobre relacje z rodzinami pacjentów.

To właśnie ta relacja z osobą chorą znajduje niewyczerpane źródło motywacji i mocy w miłości Chrystusa, jak pokazuje tysiącletnie świadectwo mężczyzn i kobiet, którzy stali się świętymi służąc chorym. Z tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa wypływa bowiem ta miłość, która potrafi nadać pełen sens zarówno sytuacji pacjenta, jak i tego, kto się o niego troszczy. Zaświadcza o tym wielokrotnie Ewangelia, ukazując, że uzdrowienia dokonane przez Jezusa nigdy nie są gestami magicznymi, lecz zawsze są owocem spotkania, relacji międzyosobowej, w której dar Boży, ofiarowany przez Jezusa, odpowiada na wiarę osoby, która go przyjmuje, co podsumowują słowa, które Jezus często powtarza: „twoja wiara cię ocaliła”.

5. Drodzy bracia i siostry, przykazanie miłości, które Jezus pozostawił swoim uczniom, znajduje konkretną realizację także w relacji z chorymi. Społeczeństwo jest bardziej ludzkie, jeśli potrafi bardziej zatroszczyć się o swoich słabych i cierpiących członków, a zdoła czynić to skutecznie będąc ożywione miłością braterską. Dążmy do tego celu i sprawmy, aby nikt nie został pozostawiony sam sobie, aby nikt nie czuł się wykluczony lub opuszczony.

Powierzam wszystkich chorych, pracowników służby zdrowia i tych, którzy troszczą się o cierpiących, Maryi, Matce Miłosierdzia i Uzdrowieniu Chorych. Niech z Groty w Lourdes i z Jej niezliczonych sanktuariów na całym świecie wspiera naszą wiarę i naszą nadzieję, i pomaga nam troszczyć się o siebie nawzajem z bratnią miłością. Wszystkim i każdemu z was z serca udzielam mojego błogosławieństwa.

Rzym, u św. Jana na Lateranie, dnia 20 grudnia 2020 r., w IV Niedzielę Adwentu.

Franciscus

Dni Eucharystyczne

Dni Eucharystyczne lub inaczej nabożeństwo czterdziestogodzinne związane jest z końcem okresu karnawału i przygotowaniem do Wielkiego Postu. Jego inspiracją jest biblijna symbolika liczby 40. Jest to zarówno okres 40 dni postu Jezusa na pustyni. Nabożeństwo ma charakter pokutny i ekspiacyjny. Ma ono być wynagrodzeniem za grzechy i modlitwą o przymnożenie wiary. Zaczyna się w niedzielę poprzedzającą rozpoczęcie Wielkiego Postu, a kończy się we wtorek wieczorem przed Popielcem. Jego istotą jest całodzienna Adoracja Najświętszego Sakramentu.

W tym roku Dni Eucharystyczne przypadają 14, 15 i 16 lutego.
Serdecznie zapraszamy wszystkich do spotkania z Jezusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie.

PLAN ADORACJI NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU

Niedziela:

Po Mszach św. adoracja w ciszy.

O godz. 15.00 Nabożeństwo Eucharystyczne.

Poniedziałek:

8.00 – 9.00 – Brantolka

9.00 – 10.00 – Rudy ul.: Przerycie, Podbiała, Szkolna, Majowa, Łąkowa, Borowa.

10.00 – 11.00 – Rudy ul.: Dworcowa, Krótka, Parkowa, Gliwicka, Paproć, Rybnicka, Rogera, Cysterska.

11.00 – 12.00 – Rybnik – Stodoły

12.00 – 13.00 – Kolonia Renerowska, Os. Lipowe, Raciborska.

13.00 – 14.00 – Rudy ul.: Biały Dwór, Kozielska, Cegielska, Brzozowa, Szybki, Świętojańska.

14.00 – 15.00 – Ruda Kozielska

15.00 – 16.00 – Jankowice

16.15 – 17.15 – Róże Różańcowe

Wtorek:

8.00 – 9.00 – Rudy ul.: Przerycie, Podbiała, Szkolna, Majowa, Łąkowa, Borowa

9.00 – 10.00 – Rudy ul.: Dworcowa, Krótka, Parkowa, Gliwicka, Rybnicka, Rogera, Paproć, Cysterska.

10.00 – 11.00 - Rybnik – Stodoły

11.00 – 12.00 – Kolonia Renerowska, Os. Lipowe, Raciborska

12.00 – 13.00 – Rudy ul.: Biały Dwór, Kozielska, Cegielska, Brzozowa, Szybki, Świętojańska.

13.00 – 14.00 – Ruda Kozielska

14.00 – 15.00 – Jankowice

15.00 – 16.00 – Brantolka

16.15 - 17.15 – Róże Różańcowe.